<p><strong>AĞLATTI</strong><br />
Bu gece ben hastalandım<br />
Eşim ıhlamur kaynattı<br />
Gönlündeki o merhamet<br />
Beni yeniden ağlattı<br />
Nezih Yıldırım -15.10.2025<br />
BİR BARDAK IHLAMUR…<br />
Hayatın içinde insanı etkileyen birçok olay vardır, bu olayların büyüklüğü yaşanılan durumla ölçülmez, ama içinde barındırdığı sırlarıyla ölçülür.<br />
Bazen bir söz ve bir bakış, bazen de hiç beklemediğimiz,anda uzatılan yardım eli, gönlümüzde derin izler bırakır.<br />
Benim bu dörtlüğüm de işte böyle bir gecenin hatırasıdır.<br />
O gece hastalanmıştım ve eşim bana ıhlamur kaynatmıştı. Dışarıdan bakıldığında,bunda ne var, denilebilir.<br />
Bir insan hastalanınca eşinin onunla ilgilenmesi,ona bir şeyler hazırlayıp, iyileşmesi için elinden geleni yapması gayet normaldir.<br />
Çünkü bunlar, aile hayatı içindeki olağan davranışlar olarak değerlendirilebilir. Ve ailevi ilişkiler bakımından da, gayet normal görülür.<br />
Ama insanın gönül dünyası, her zaman dışarıdan göründüğü kadar sade değildir.<br />
Bir hanımın eşi için ıhlamur kaynatması ve o davranışın arkasında ki merhamet duygusunun anlaşılması veya hissedilmesi de çok önemlidir.<br />
Bir insanın başka bir insanı düşünmesi, onun rahatsızlığını kendi derdi bilmesi ve iyiliği için çaba göstermesi…<br />
Bunlar, parayla satın alınamayacak, gösterişle anlatılamayacak kadar kıymetli davranışlar.<br />
Ben de yaşadığım o anda duygulandım, gözlerim doldu. Beni ağlatan hastalığım da değildi. Sadece eşimin gönlündeki merhamet duygusuydu.<br />
SEVGİNİN DİLİ<br />
Sevgi her zaman büyük sözlerle anlatılmaz. Hatta çok sözün, küçücük bir iyilik kadar anlamlı olmadığı da belli…<br />
Buda sevginin dilidir…<br />
Merhametten dolayı bir bardak ıhlamur kaynatmakta böyle bir dilin tezahürüdür.<br />
Çünkü o bardakta yalnızca sıcak bir içecek yoktu.İlgi vardı,şefkat vardı, düşünce vardı.Belki yılların beraberliği, birlikte aşılan güçlükler, paylaşılan sevinçler ve üzüntüler de o küçücük davranışın içinde kendine yer bulmuştu…<br />
İnsan yaşlandıkça bazı şeyleri daha derinden hissetmeye başlıyor.<br />
Gençlikte sıradan görünen davranışlar, yılların ardından bambaşka anlamlar kazanabiliyor.<br />
Bir zamanlar üzerinde durmadığımız bir ilgi, bir gün gönlümüzün en hassas yerine dokunabiliyor.<br />
Çünkü insan yalnızca kendisine yapılan iyilikleri değil, o iyiliklerin hangi gönülden geldiğini de hissediyor.<br />
Merhamet, işte burada anlam kazanıyor.<br />
Karşımızdakinin ihtiyacını görmekle kalmayıp onun, sıkıntısını ve çaresizliğini kendi içimizde duyabilmek… Ve elimizden geldiğince gayret göstermek… Sevginin en güzel taraflarından biri, belki de bu oluyor.<br />
İNSANI AĞLATAN NE?<br />
Dörtlüğümün son iki mısraında şöyle diyorum:<br />
“Gönlündeki o merhamet<br />
Beni yeniden ağlattı.”<br />
Buradaki ağlayış, yalnızca bir üzüntünün ifadesi değildir. Bazen insanın gözyaşları, kalbinde biriken sevginin dışarıya taşmasıdır. Minnettarlık, vefa, şefkat ve geçmişin hatıraları birbirine karışır; insan, anlatmak istediklerini kelimelere sığdıramaz.<br />
Bazı gözyaşlarını açıklamak belki de bu yüzden zordur.<br />
İnsan neden ağladığını bilir ama hissettiklerinin tamamını anlatamaz.<br />
Benim o gece yaşadığım duygu da dört mısrada dile geldi.<br />
Bir hastalık gecesinde kaynatılan bir bardak ıhlamur, gönlümde başka bir kapı araladı. O kapının arka planında, merhametin insan hayatındaki yerini düşündüm.<br />
GERİYE NE KALIR?<br />
Hayat boyunca nice şeylerin peşinden koşuyoruz. Çalışıyoruz, üretiyoruz, kazanıyoruz; kimi zaman üzülüyor, kimi zaman seviniyoruz. Günler birbirini kovalıyor ve yıllar geçiyor.<br />
Sonunda insan dönüp geriye baktığında, kendisine en çok dokunan şeylerin çoğu zaman küçük ama anlamlı davranışlar olduğunu fark ediyor.<br />
Bir gönülden diğerine uzanan iyilik, kolay kolay unutulmuyor.<br />
Belki de insanın gerçek zenginliği, kendisine gösterilen merhameti anlayabilmesinde ve başkalarına da aynı merhametle yaklaşabilmesinde saklı<br />
Oluyor.<br />
Bu dörtlüğü yazdığım gece bana bir kez daha şunu düşündürdü: Sevgi, yalnızca dilde kalan bir söz değil; ihtiyaç duyulduğunda davranışa dönüşen bir gönül hâlidir.<br />
Merhamet de o sevginin en güzel ifadelerinden biridir.<br />
Bazen bir bardak ıhlamur, insanın gönlünde koca bir ömrün hatırasını uyandırıyor. Ve insan, işte o zaman yeniden kendini tutamıyor.<br />
Çünkü ağlamak da bazen kederin değil, gönle sığmayan sevginin, minnettarlığın ve merhametin gözyaşına dönüşmesi oluyor.<br />
Hoşça kalın…</p>
