Çiçekler ve Mevsimler
Yakın bir zamanda sosyal medya hesabımdan yaptığım bir paylaşım şöyleydi:
“Her çiçeği solduran bir mevsim, her gönlü küstüren bir şahıs vardır.”
Bu paylaşımın üzerine çeşitli anlamlar yükleyerek yorum yapan arkadaşlarım oldu. Bunun üzerine, aşağıda okuyacağınız makaleyi kaleme alma düşüncesi doğdu.
Bahçelerde en narin güller bile bir gün solar. İlkbaharın cömert eli, yerini yazın yakıcı nefesine bırakır. Ardından sonbahar gelir ve yaprakları birer birer dalından koparır.
Mevsimlerin bu acımasız ama doğal düzeni kimseyi şaşırtmaz. Çünkü biliriz ki her çiçeği solduran bir mevsim vardır.
Ama insanlar… Onlar bazen mevsimlerden çok daha zalimdir.
Çünkü mevsim, çiçeği soldururken en azından bir sebep sunar: Soğuk, kuraklık, zaman…
Oysa bazı insanlar hiçbir gerekçe göstermeden en taze muhabbeti, en saf güveni, en masum gülüşü bir anda soldurabilir. Bazen bir bakışla, bazen bir cümleyle, bazen de derin bir suskunlukla…
İnsan, farkına bile varmadan içindeki bahçenin kuruduğunu görür.
Bu tür insanlar hayatın her yerinde karşımıza çıkabilir.
Bazen en yakın dostumuzun gölgesinde, bazen bir akrabamızın sıcak tebessümünün ardında, bazen de kalabalığın ortasında, sıradan bir yüzün arkasında gizlenirler.
Onlar, gönül kırmayı âdeta bir sanat hâline getirirler. Ne bağırırlar ne de açıkça kırdıklarını belli ederler. Sadece var olurlar… Varlıklarıyla çevrelerindeki her şeyi yavaş yavaş soldururlar.
Belki de en acısı şudur: Bu insanlar, çoğu zaman soldurdukları gönüllerin farkında bile değildir. Çünkü onların kışı, kendi içlerinde hiç dinmeden esmektedir.
Belki onlar da bir zamanlar birer çiçekti. Ancak kendi mevsimleri çoktan gelmiş, onları kurutup soldurmuştu. Şimdi ise kurumuş her varlık gibi, dokundukları her yeşilliği de solgunluğa mahkûm ediyorlar.
Hayat, bu gerçeği bize defalarca hatırlatır. Bir dostluk solar, bir sevgi solar, bir umut solar…
Sonra anlarız ki her çiçeği solduran bir mevsim olduğu gibi, her gönlü küstüren bir şahıs da mutlaka vardır. Bu, hayatın kaçınılmaz gerçeklerinden biridir. Tıpkı sonbaharın gelişi gibi…
Ancak belki de asıl mesele, soldurulmak değil; solgunluğa rağmen yeniden tomurcuklanabilmektir. Çünkü mevsimler değişir, kış biter ve bir gün mutlaka yeni bir bahar gelir. O baharda, küstürülen gönüller yeniden çiçek açabilir. Yeter ki solduran insanların gölgesinde kalmayı reddetsinler.
Her çiçeği solduran bir mevsim vardır, evet… Ama her mevsimin de bir sonu vardır.
